( باز هم حکایت)

            روزی گدایی به دیدن صوفی درویشی رفت و دید که او بر روی تشکی مخملین

               در میان چادری زیبا که طنابهایش به گل میخ های طلایی گره خورده/ نشسته.

               گدا وقتی اینها را دید فریاد کشید: این چه وضعی ست؟

                 درویش محترم/ من تعریفهای زیادی از زهد و وارستگی شما شنیده ام.

                 اما با دیدن این همه تجملات در اطراف شما کاملا سر خورده شدم.

                درویش خنده ای کرد و گفت:من آماده ام تا تمامی اینها را ترک کنم و همراه

                 تو همراه شوم . با گفتن این حرف درویش بلند و به دنبال گدا به راه افتاد.

                 او حتی درنگ نکرد تا دمپایی هایش را به پا کند.

                 بعد ار مدت کوتاهی گدا با ناراحتی گفت: من کاسه گداییم رو در چادر تو 

                جا گذاشته ام. من بدون کاسه گدایی چه کنم؟لطفا کمی صبر کن تا من

                بروم و آن را بیاورم.

                درویش خندید و گفت : دوست من . گل میخ های طلای چادر من در

                زمین فرو رفته اند نه در دل من.

                 اما کاسه گدایی تو هنوز تو را تعقیب میکند!

                   پ.ن۱: در دنیا بودن وابستگی نیست.وابستگی حضور دنیا در ذهن ماست.

                         وارستگی بریدن از دنیا نیست بلکه بریدن از افکار است.

                     پ.ن۲: من یه زمانی یه فیلسوف یونانی نبودم؟