سلام

           این شعر شاطر عباس رو من خیلی دوست دارم هر چند ممکنه تکراری باشه

           ولی به دوباره خوندنش میارزه:

              روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

                آری افطار رطب در رمضان مستحب است

               روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه

               بخورد روزه ء خود را به گمانی که شب است 

              زیر لب / وقت نوشتن همه کس نقطه نهند

               این عجب نقطه ء خال تو به بالای لب است

               یارب این نقطه ء لب را که به بالا بنهاد؟

               نقطه هر جا غلط افتاد چشیدن ادب است

              منعم از عشق کند زاهد و آگه نبود

             شهرت عشق من از ملک عرب تا عجم است

               عشق آن است که از روی حقیقت باشد

              هر که را عشق مجازی است حمال الحطب است

                گر صبوحی به وصال رخ  جانان جان داد

               سودن چهره به خاک سر کویش ادب است

               پ .ن:    خدایا بمن معرفت عطا کن.