هرگزنخواستم که بگویم ترا چقدر ...
 
                عاشق شدم، چه وقت ، چگونه ،چرا ، چقدر
      

                هرگز نخواستم که بگویم نگاه تو

               از ابتدای ساده ء این ماجرا چقدر

               من را شکست ، ساخت ، شکست و دوباره ساخت

               من را چرا شکست ؟ چرا ساخت یا چقدر

 
               هرگز نخواستم به تو عادت کنم ولی

              عادت نبود، حسی از آن ابتدا،  چقدر

              مانند پیچکی که بپیچد به روح من
 
              ریشه دواند و سبز شد و ماند تا چقدر

             تقدیر را به نفع تو تغییر میدهند

              این جا فرشته ها ، که بدانی خدا چقدر

             خوبست با تو ، با همه ء بی وفا ییت

             قلبم گرفته است ، نپرس از کجا چقدر..........

                                                                                (نغمه مستشار)

          پ.ن. از همه دوستان که بمن لطف داشتند ممنونم قصدم از مطرح کردن
                  بیماری فقط توجیه علت غیبت بود .( اخه ما معلما به غیبت غیر موجه حساسیت داریم!!)

((مرد کوری در کنار خیابان گدایی میکرد.او روی یک تکه مقوا نوشته بود :

"من کور هستم به من کمک کنید" در کاسهء جلوی او تنها چند سکه دیده میشد/

مرد با ذوقی که از کنار او رد میشد تکه مقوا را برداشت وبر روی دیگر آن

نوشت: " امروز یک روز بهاری است و من نمیتوانم آنرا ببینم:            

عصر که از همانجا رد میشد دید کاسه مرد گدا پر از سکه و اسکناس است. ))

پ.ن 1: مدتی است  تو این فکرم که  چطور میشه از واژه ها وجمله ها و زمان و........

استفاده بهینه کرد.

پ.ن 2: مدتی نسبتا طولانی است که نتونستم به وبلاگم و اصولا به کامپیوتر بپردازم.دلیلش هم بیماریی است که گریبان منو چندی استکه گرفته وول نمیکنه/  تنها کسانی که در این مدت دیدم، یعنی به دیدنشا ن رفتم جراح/ ارتوپد/ فیزیوتراپ / تزریقاتچی/ داروخانه چی / وچندتا چی دیگه بوده.الان هم بدون اجازه دکترم نشستم پای کامپیوتر با تحمل درد وبعلت دلتنگی زیاد برای دوستام....

پ.ن 3: از همه دوستان عزیز که تو این مدت سراغ منو گرفتند متشکرم و از اونایی که میتونستن با یک تلفن کوچولو از حال من با خبر بشن اصلا گله مند نیستم!!!!!!!!

پ.ن4: ببخشید واسه پر حرفیام و به امید دیدار.