نمیدانم کی وکجا از جاده اصلی جدا شدم

  راه فرعی اما ،چه زیبا وچشم نواز بود.

    رفتم و رفتم و رفتم .......

      بی نگاهی به پشت سر/

         و حا لا.......

            در بیراهه ها گم شدم و نمیدانم ،

             راه نرفته را چکنم و چطور براه اصلی برگردم؟!!!

پ.ن: مدتی است در مشهد برف و بارانی نباریده/

       برای طلب باران دعا کنیم.

کافی است فقط چشمانم را ببندم :

گویی عمه ام زینب (س) را میبینم که در میدان کربلا بر تلٌی  ایستاده ،

رو به  گودال قتلگاه ، ودستها را سایبان چشمها کرده / حسین را

جستجو می کند.

در نقطه ای از میدان فقط گرد و خاک است، طوفان شده ، هیاهویی برپاست.

 به آن طرف می دود و حسین (ع) را فریاذد میزند، در این هیاهو ودر میان

گرد و غباری که صحرا را فرا گرفته/ یک نفر دیگر هم به آنسو میدود.......

خدایا او دیگر کیست ؟ همه یاران حسین که کشته شده اند کسی نمانده ،

به نزدیک گودال قتلگاه که می رسد اورا می شنا سد،شمر است(لعنت الله علیه)

او زودتر رسیده بود. بعدها عمه ام زینب(س) اینطور می گوید:

   آندم بریدم از زندگی دل               کامد به مسلخ شمر سیه دل

   او می دوید و من می دویدم          او سوی مقتل من سوی قاتل

   او می نشست ومن می نشستم        او روی سینه من در مقابل

  اومی کشید ومن میکشید م            او از کمر تیغ من آه از دل

  او می بریدو من می بریدم             او از حسین سر من از حسین دل

پ .ن :  یادش بخیر//تل زینبیه// کف العباس // خیام حرم / قتلگاه علی اصغر...

        التماس دعا