گفتم که تنهایی چه شیرین است :

خلوت کنم با خویش و غمهایم،

گلدان بلور شمعدانی

از ضربت کوچکی ترک خورد

بی آنکه صدایی آید ازاو

یک زخم عمیق جای لک خورد

                                      آهسته و نرم لکه ی زخم

                                      هر روز خزید وپیشتر رفت

                                      آهسته به گرد ظرف چرخید

                                        وزگوشه کنار ظرف در رفت

عصارّه گل چکید کم کم

با این که دگر شده است بیجان

نومید ز زندگیش کس نیست:

«آهسته ، شکسته است گلدان»

                                       با قلب شکسته از سر رحم

                                      آنان که بدو علاقه مند ند

                                      گریند به خاطرش نهانی

                                      اما به رخش زنند لبخند

بر دوره ی ظرف لکه زخم

آرام ویواش ره کشیده است

وزداخل ، خشک گشته بوته

آب خنکش به ته رسیده است

                                    امروز دگر به چهره ی او

                                    تاریکی مرگ نقش بسته است

                                    نازش نکنید تا بخوابد

                                    دستش نزنید او شکسته است   (شاملو)

اعیاد شعبانیه رو به همه دوستان عزیز تبریک میگم.

نمیدونم چرا تو این روزای شاد این شعرو نوشتم..