عشقبازی به همین آسانی است"

که گلی با چشمی / بلیلی با گوشی /

رنگ زیبای خزان با روحی / نیش زنبور عسل با نوشی/

کار همواره باران با دشت / برف با کوه / رود با ریشه بید /

  باد با شاخه و برگ/ ابر عابر با ماه/ چشمه ای با آهو / برکه ای با مهتاب /

 ونسیمی با زلف...

دو کبوتر با هم/ وشب و روز و طبیعت با ما

عشقبازی به همین آسانی است:

شاعری با کلماتی شیرین/ دست آرام و نوازش بخشی بر روی سری .

پرسشی از اشکی/ و چراغ شب یلدای کسی با شمعی

و دل آرام و تسلا و مسیحای کسی یا جمعی 

عشقبازی به همین آسانی است:

که دلی را بخری/  بفروشی مهری

شادمانی را حراج کنی/ رنجها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

وبپیچی همه را لای حریر احساس،

گره عشق به آنها بزنی.

مشتریهایت را با خودببری تا لبخند.

عشقبازی به همین آسانی است:

هر که با پیش سلامی در اول صبح

هر که با پوزش و پیغامی با رهگذری

هر که با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی

نمک خنده بر چهره در لحظه کار

عرضه  سالم کالای ارزان به همه

لقمه نان گوارایی از راه حلال

وخداحافظی شادی در آخر روز

ونگهداری یک خاطر خوش تا فردا

ورکوعی وسجودی با نیت شکر

عشقبازی به همین آسانی است.......

( شادروان مجتبی کاشانی)

پ.ن: یه روزی. یه جایی. یه جوری . یه کسی . یه چیزی ...

صبر داشته باش . صبر داشته باش .

فردی از پرورد گار در خواست کرد تا بهشت و جهنم را به او نشان دهد.

خداوند پذیرفت.

او را به اتاقی وارد نمود که جمعی از مردم در اطراف دیگ بزرگی از غذا نشسته بودند.

اما همه گرسنه / نا امید و در عذاب بودند.

هر کدام قاشقی داشت که به دیگ می رسید و لی دستهء قاشق ها بلندتر از بازوی

آنها بود.طوری که نمی توانستند قاشق را به دهانشان برسانند.

  عذاب آنها وحشتناک بود.

آنگاه خداوند فرمود: اکنون بهشت را به تو نشان می دهم.

مرد به اتاق دیگری وارد شد که درست مانند اتاق اولی بود.

دیگ غذا.... جمعی از مردم.... همان قاشق های دسته بلند....... ولی در آنجا

همه شاد و سیر بودند. مرد گفت:

نمی فهمم! چرا مردم در اینجا شادند؟ در حالی که در اطاق دیگر بد بختند/ با آنکه

همهءشرایط یکسان است؟

خداوند فرمود:

  خیلی ساده است. در اینجا یاد گرفته اند که یکدیگر را تغذیه کنند.

هر کسی با قاشقش غذا در دهان دیگری می گذارد چون ایمان داردکه:

             ( کسی هست که غذا در دهانش بگذارد)

                                                                                  ( نقل از مجله غذا)

پ. ن : ( امید) = مرد جذامی حاشیهء خیابان زل زده بود به زیباترین دختر شهر!

   
    تکرار پاییز و زمستان است تقویم
    من می شمارم تا بهار آزگارت

   تا تو بیایی :باز باران با ترانه.......
   بارانی از دلواپسی چشم انتظارت

 
   داسی بیاور دستهایم را درو کن
   دست و دلم مانند گندم بی قرارت
 

   درهفت سین سفره ام جای تو خالیست
   ای عشق! اگر میشد بمانم در حصارت

   ای لفظ مرطوب قدیمی عید نوروز
   گلواژه های خیس اشعارم نثارت

   عیدت مبارک ،زود برگرد ای مسافر
   امضا،یکی مثل همیشه دوستدارت

                                     (شعر از مژگان عباسلو)

           نر م  نرمک  میرسد اینک بهار

                                                 خوش بحال روزگار .....

پ. ن :  فرا رسیدن سال جدید و میلاد پر نور و سرور پیامبر اکرم(ص)

را به تمامی دوستان عزیزم تبریک میگم . امیدوارم سالی سرشار از

سلامتی در پیش داشته باشید.

سلام دوستا ن

همه سا له یکی از کارهایی که معمولا در نزدیک عید نوروز انجام میشود پختن سمنو است.

البته همه سمنو را سر سفره هفت سین میذارن ولی کمتر کسی علاقه و حوصلهء پختن اونو داره،

من تا چند سال پیش هر سال واسه نوروز سمنو میپختم تا اینکه محرم وصفر مصادف شد با عید و

یه چند سالی سمنو پزی ما هم تعطیل شد . امسال با توجه به اینکه  چند روزی وقت هست ما هم بساط سمنو پزی رو راه می اندازیم به امید خدا.

تو فکر سمنو بودم که یاد شعری افتادم که زمان بچگی پدرم از کتاب (( نسیم شمال)) واسه ما میخوند.

بد نیست شما هم روش سمنو پزی رو ازین شاعر قدیمی یاد بگیرید.

         (سوال دختر از مادرش که سمنو را چطور می پزند)                  

نه نه جون من سمنو می خواهم          یار شیرین دهنو می خواهم               

عاشقم  من  بلقای  سمنو                     سر و جانم بفدای  سمنو                       سمنوخوب تر از جان من است            سمنو شیره ء دند ان من است          

منکه  در مطبخ  تو  آشپزم                 سمنو را به چه شکلی  بپزم؟           

نه نه جون ارث به  اولاد بده                 سمنو را تو بمن یاد بده                 

                                      ######                                               

دختر ای دختر  غمد یده ء من                ای رُخت روشنی دیدهء  من               

   سمنو ، کار تو تنها  نبوَد                  دیگ  و اسباب  در اینجا نبوَد              

اولا  دیگ بز رگی  باید                          گند م  سبز و ستر گی باید                   

    جمع باید  بکنی مردم را                    آب باید بکشی گندم  را                       

ذره ای خاک نیفتد در دیگ                    چشم نا پاک نیفتد بر دیگ                     

چشم نا پاک ازان  دور شود                 ور نه شیرین نشود  شور شود              

   جمع گردند  ز نسوان  و بنا ت            دور  دیگ سمنو  با صلوات                     

   بنشینند همه سَبحه به کف               پیش دیگ  سمنو  صف در  صف                 

هی بخوانند چو شیخ و طلبه             کتکا ت  و کتکوت  و کتبه                          

  سمنو  رخنه به مینو بکشد              مَلَک از اوج فَلک بو بکشد                         

تا که دیگ  سمنو  جوش  کند           عمه  و خاله  قزی نوش کند!                      

چون بجوشد سمنو وقت سحر           میشود  سبزهء تر  قند و شکر                      

سبزهء بی مزه گردد شیرین            بلی از معجزه  گردد شیرین                            

 (( از کتاب نسیم شمال  اثر سید  ا شرف الدین حسینی ))