تبليغاتX
با من بخوان

          (تقدیم به بعضی دوستان بیوفا)


         ای سرو بالای سهی. مانیز هم بدنیستیم

         وز هرکه در عالم . بهی مانیزهم بد نیستیم 

          گفتی به رنگ من گلی هرگز نیابد بلبلی

          آری نکو گفتی ولی مانیزهم بدنیستیم


         تاچندگویی ماوبس.کوته کن ای رعناوبس

          نی خودتوزیبایی وبس.مانیزهم بدنیستیم

         ای شاهد هرمجلسی.وآرام جان هزکسی

         گردوستان داری بسی مانیز هم بدنیستیم


        گفتی که چون من در زمی هرگز نباشد آدمی

        ای جان و لطف ومردمی .مانیز هم بدنیستیم

        گرتو به حسن افسانه ای یا گوهریک دانه ای

         از ما چرا بیگانه ای  ما  نیز هم بد نیستیم


        گرگلشن خوشبو تویی وربلبل خوش گو تویی

        وردرجهان نیکوتویی مانیز هم بد نیستیم

        گویی چه شدکان سرو بٍُِن بامانمیگوید سُِخُن

         گو بی وفا یادی بکن مانیزبد نیستیم   

        

        ای بر دل ما داغ تو تا کی فریب و لاغ تو

         گر بٍهٍ بود در باغ تو ما نیز هم بد نیستیم 

         باری غرور از سر بنه وانصاف درد من بده

         ای باغ شفتالو و به ما نیز هم  بد نیستیم   


       گفتم تو ما را دیده ای وز حال ما پرسیده ای

       پس چون زما رنجیده ای .ما نیز هم بد نیستیم

       گفتی به از من در چگل. صورت نبدد آب و گل

       ای سست مهر سخت دل مانیز هم بد نیستیم


              سعدی گر آن زیبا قرین بگزید بر ما همنشین

               گو .هر که خواهی بر گزین. مانیز هم بد نیستیم  

       

              پ.ن 1: طفلک سعدی...........

               پ.ن2: خوشبختانه مدارس ابتدایی دارن تعطیل میشن وما

                            چند ماهی از سر و صدا راحتیم.

      

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم اردیبهشت 1391ساعت 12:48  توسط نگین  | 


 امروز در اتوبوس دختری را دیدم با موهای طلایی خیلی بشاش بنظر میرسید.

به او غبطه خوردم . هنگام پیاده شدن در راهروی اتوبوس می لنگیداو فقط یک پا داشت.

وبا عصا راه میرفت اما هنگام عبور لبخند میزد.(خدایا مرا بخاطر گله هایم ببخش

  من دو پا دارم  دنیا ار آن من است.)


توقف کردم تا آبنبات بخرم  جوانی که آنرا میفروخت خیلی سرش شلوغ بود با او صحبت کردم

و هنگامی که او را ترک کردم گفت: مرسی شما خیلی مهربانید.از صحبت با افرادی مثل

شما لذت میبرم/ من نابینا هستم ( خدایا مرا بخاطر گله هایم ببخش من دو چشم بینا

 دارم دنیا از آن من است.)

مدتی بعد وقتی در طول خیابان پیاده میرفتم کودکی با چشمان آبی دیدم . ایستاده بود

وبازی دیگران را تماشا میکرد.لحظه ای توقف کردم و گفتم عزیزم تو چرا با آنها بازی

نمیکنی؟ بدون آنکه عکس العملی نشان دهد روبرو را نگاه میکرد فهمیدم که او نمیشنود.

(خدایا مرا بخاطر گله هایم ببخش من دو گوش شنوا دارم دنیا از آن من است)


پاهایی دارم که مرا به هر کجا میبرد/ چشمانی که  میتواندطلوع خورشید را

نظاره گر باشدو گوشهایی که چیزهایی را که بایدبدانم میشنود .

  خدایا مرا بخاطر گله هایم ببخش.

                                                        (اگ ماندینو)

پ.ن:دلم گرم خداوندی است که با دستان من گندم برای

      یاکریم خانه میریزد.

    چه بخشنده خدای عاشقی دارم که میخواندمرا با آنکه

    میداند گنهکارم.

    دلم گرم است میدانم بدون لطف او تنهای تنهایم.......





 

+ نوشته شده در  جمعه هشتم اردیبهشت 1391ساعت 23:45  توسط نگین  | 


چند دوست قديمی که همگی ٤٠ سال سن داشتند می‌خواستند باهم قرار بگذارند که شام را با همديگر صرف کنند و پس از بررسی رستوران‌های مختلف سرانجام باهم توافق کردند که به رستوران چشم‌انداز بروند زيرا خدمتکاران خوشگلی دارد.


١٠ سال بعد که همگی
٥٠ ساله شده بودند دوباره تصميم گرفتند که شام را با همديگر صرف کنند. و پس از بررسی رستوران‌های مختلف، سرانجام توافق کردند که به رستوران چشم‌انداز بروند زيرا غذای خيلی خوبی دارد.

 ١٠ سال بعد در سن
٦٠ سالگی، دوباره تصميم به صرف شام با همديگر گرفتند و سرانجام توافق کردند که به رستوران چشم‌انداز بروند زيرا محيط آرام و بی‌ سر و صدايی دارد.

١٠ سال بعد در سن
٧٠ سالگی، دوباره تصميم گرفتند که شام را با هم بخورند و سرانجام پس از بررسی رستوران‌های مختلف تصميم گرفتند که به رستوران چشم‌انداز بروند زيرا هم آسانسور دارد و هم راه مخصوص برای حرکت صندلی چرخدار.

و بالاخره ١٠ سال بعد که همگی
٨٠ ساله شده بودند يکبار ديگر تصميم گرفتند که شام را با همديگر صرف کنند و پس از بررسی رستوران‌های مختلف سرانجام توافق کردند که به رستوران چشم‌انداز بروند زيرا تا به حال آنجا نرفته‌اند.


بعد نوشت:       سیب شود رویتان.سرخ سپید وقشنگ

                       سبز شودجانتان سبر و بلند وکمند

                        سیرشوذکامتان ازکرم کردگار

                        سکه شودکارتان روزیتان برقرار

                              ماهی عمرت بودپرحرکت پرتلاش

                         غم بشودسنجدک رحت ببندد یواش

                         پرزحلاوت شودچون سمنوزندگی

                         غرق سعادت شود شیوه این بندگی

              (سال نو برهمه دوستا ن مبارک)              




+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم اسفند 1390ساعت 22:51  توسط نگین  | 

 

     

      در شاهراهها

     در ازدحام سرعت و آهن

   که در کرانه هاش دیگر گیاهی نمیروید.

     واعتبار بودن ونابودی

   تنها تصادفی است که از سر گذشته است.

   ذیگر به عشق چه اندیشی؟

  

   مجنون برای خویش بیابان داشت.

   ومیگذاشت / باجملهء وحوش

    راز دل خویش در میان.


    فرهاد

  با ضربه های تیشه

  اندوه عشق را

  با کوه می سرود.


   امروز

  در شهر و در بیابان

  طومار جاده هاست.

  _ انبوره زار سرعت و آهن_

   ونیست با هیچکس توان شنیدن.


   شاعر آن عاشق قدیمی

   در زیر بار الم

   پیر میشود.


   معشوق

  در ازدحام شهر

  در اجتماع این همه تبعیض

  دلگیر میشود.


   معشوق

   پشت درسفارت

  در یک صف طویل

  در انتظار نوبت ویزا نشسته است.


   شاعر

  در انتظار چاپ کتابش

 در پشت باجهء سانسور

   تنها نشسته است


                                              (حمید مصدق)


+ نوشته شده در  دوشنبه یکم اسفند 1390ساعت 23:29  توسط نگین  | 

    

     دستهای علی ع هنوز در کار غسل پیامبر بودکه دستهای فتنه در سقیفه بنی ساعده

    بهم گره خورد وگره در کاراسلام محمدی افکند.

    جسد مطهر پیامبر هنوز بر زمین بودکه ابرهای تیره در آسمان پدیدار شد.

   وباران فتنه باریدن گرفت .

   دین در کنار پیامبر ماند و دنیادر سقیفه بنی ساعده متجلی شد.
  
   هنوز آب تغسیل پیامبر خشک نشده خانه اش را آتش زدند، آن آتش که عصر عاشورا

   به خیمه ها میگیرد مبداش اینجاست.

    اگر کسی جرات کرد در تب و تاب مرگ پیامبر خانه اش را آتش بزند  فرزندان او جرات

    می کنند خیمه های ذریهء پیغمبر را آتش بزنند.

      وقتی قنفذ به دستور اربابش ریسمان بر گردن علی انداخت تا اورا برای بیعت به

      مسجد ببرد فاطمه س به دامن  علی ع آویخت   ، نمیدانم تازیانه بو د، غلاف  یا

      دسته شمشیر بود . دومی آنقدر بر بازو  وپهلوی مجروحش زد تا از هوش رفت و

     دستش رها شد.  و وقتی در مسجد شمشیر را بر بالای سر همسرش دید

     فریاد زد : ای ابو بکر اگر دست از سر پسر عمویم بر نداری سر برهنه میکنم ،
   
      گریبان چاک میکنم و همه تان را نفرین می کنم...

        و هر دو مظلوم و خسته به خانه آمدند، چه خانه آمدنی، و زهرای مرضیه چون

         کشتی شکسته پهلو گرفت.........

          علی ع در هنگام تغسیل روی او را خواهد دید و پهلو و بازوی او را .....


   

+ نوشته شده در  شنبه هشتم بهمن 1390ساعت 23:40  توسط نگین  |